မြက်ခင်းပြင်များနှင့် မြက်ခင်းပြင်များကို မည်သို့စီမံခန့်ခွဲရမည်နည်း

မြက်ခင်းပြင်များနှင့် မြက်ခင်းပြင်များကို တစ်ကြိမ်တည်းနှင့် အပြီးအပိုင် တည်ဆောက်ထားခြင်းမဟုတ်ပါ။ ကလေးများကဲ့သို့ပင် ၎င်းတို့သည် ကျန်းမာစွာကြီးထွားရန် နေရာတိုင်းတွင် သင်၏ဂရုတစိုက်ဂရုစိုက်မှုကို အမြဲလိုအပ်ပါသည်။ မြက်ခင်းပြင်တည်ဆောက်သူများစွာသည် ဤအချက်ကို လျစ်လျူရှုပြီး မျှော်မှန်းထားသောရလဒ်များကို မအောင်မြင်ကြပါ။ အောက်ပါတို့သည် မြက်ခင်းပြင်များကို စီမံခန့်ခွဲရန် အခြေခံနည်းလမ်းအချို့ဖြစ်သည်။ သင်သည် ၎င်းတို့ကို ကျွမ်းကျင်စွာလုပ်ဆောင်ပါက သင့်မြက်ခင်းပြင်သည် လှပသောအသွင်အပြင်ကို ထိန်းသိမ်းထားပြီး ၎င်း၏သက်တမ်းကာလကို တိုးချဲ့ပေးလိမ့်မည်ဟု ကျွန်ုပ်ယုံကြည်ပါသည်။

တစ်။ ချုံ့ခြင်းနှင့် ချုံ့ခြင်း
ချုံ့ခြင်းသည် အရေးကြီးဆုံး စီမံခန့်ခွဲမှု အစီအမံများထဲမှ တစ်ခုဖြစ်သည်။ အခြေခံအားဖြင့် တစ်ကြိမ်ချုံ့သည့်ပမာဏသည် မြက်ပင်အရှည်၏ ၁/၃ ထက် မပိုသင့်ပါ။ အောက်ပါဇယားသည် ကျွန်ုပ်တို့ အကြံပြုထားသော ကောက်ရိုးအမြင့်ဖြစ်သည်။ မြက်ခင်းအသုံးပြုမှု ကွဲပြားခြင်း သို့မဟုတ် လူအင်အားနှင့် ပစ္စည်းအရင်းအမြစ် အကန့်အသတ်ရှိခြင်းကြောင့် အောက်ပါစံနှုန်းများကို တင်းကြပ်စွာ လိုက်နာရန် မလိုအပ်ပါ။ မျိုးကွဲယူနစ်- စင်တီမီတာ Bluegrass ၃.၈-၆.၄ Tall fescue ၃.၈-၇.၆ Ryegrass ၃.၈-၇.၆ Bentgrass ၀.၅-၂.၅ Bermuda grass ၀.၆-၃.၈ Zoysia ၁.၃-၅ ချုံ့ခြင်း၏ ရည်ရွယ်ချက်မှာ အလှအပအတွက်သာမက ပိုအရေးကြီးသည်မှာ ချုံ့ခြင်းသည် မြက်ပင်များ အညွန့်ထွက်ခြင်း၊ မြက်ခင်း၏ သိပ်သည်းဆ၊ ပြားချပ်မှုနှင့် ပျော့ပျောင်းမှုကို တိုးမြှင့်ခြင်း၊ မြက်ခင်း၏ ဟောင်းနွမ်းမှုဒဏ်ခံနိုင်မှုကို မြှင့်တင်ခြင်းနှင့် မြက်ခင်း၏ ဝန်ဆောင်မှုသက်တမ်းကို တိုးချဲ့ခြင်းတို့ ပြုလုပ်နိုင်သည်။ အချိန်မီ ချုံ့ခြင်းသည် မြက်ခင်းပေါင်းပင်များ၏ ပန်းပွင့်ခြင်းနှင့် မျိုးစေ့ကြဲခြင်းကိုလည်း တားဆီးပေးနိုင်သောကြောင့် ပေါင်းပင်များ မျိုးပွားခြင်းနှင့် တဖြည်းဖြည်း ဖယ်ရှားပစ်ခြင်းတို့ကို တားဆီးနိုင်သည်။

၂။ အပေါ်ယံလိမ်းဆေး
အတွက်မြက်ခင်းပြင်ပြင်ခြင်းဓာတုမြေဩဇာများ သို့မဟုတ် အော်ဂဲနစ်မြေဩဇာများကို အသုံးပြုနိုင်ပါသည်။ ဓာတုမြေဩဇာများ အသုံးပြုသည့်အခါ အောက်ပါအချက်များကို သတိပြုသင့်သည်-
၁။ N:P:K အချိုးကို 5:4:3 တွင် ထိန်းချုပ်သင့်သည်။
၂။ ယေဘုယျမြေဆီလွှာအသုံးပြုမှုပမာဏမှာ ၂၀ ကီလိုဂရမ်/မြူဖြစ်သည်။
၃။ ပုံမှန်အခြေအနေများတွင် တောင်ပိုင်းတွင် ဆောင်းဦးရာသီနှင့် မြောက်ပိုင်းတွင် နွေဦးရာသီတွင် ဓာတ်မြေဩဇာများ ကျွေးမွေးပါသည်။
၄။ မြက်ခင်းကို မသင့်လျော်စွာအသုံးပြုခြင်းမှ ကာကွယ်ရန်အတွက် ဓာတ်မြေဩဇာကျွေးခြင်းနှင့် ရေလောင်းခြင်းကို နီးကပ်စွာ ညှိနှိုင်းသင့်သည်။ အခြေအနေများက ခွင့်ပြုပါက အရည်မြေဩဇာများကို အချိုးကျစွာ အသုံးပြုရန် အကောင်းဆုံးဖြစ်သည်။ အော်ဂဲနစ်မြေဩဇာများကို မြက်ခင်း၏ အိပ်စက်ချိန်အတွင်း အများဆုံးအသုံးပြုကြပြီး ယေဘုယျအားဖြင့် 1000~1500 kg/mu ဖြစ်ပြီး ၂-၃ နှစ်တစ်ကြိမ် အသုံးပြုကြသည်။ အော်ဂဲနစ်မြေဩဇာများ အသုံးပြုခြင်းသည် မြေဆီလွှာ၏ ပျော့ပျောင်းမှုနှင့် စိမ့်ဝင်နိုင်စွမ်းကို တိုးတက်ကောင်းမွန်စေရုံသာမက မြက်ခင်းကို ဆောင်းရာသီတွင် ဘေးကင်းစွာ ဖြတ်သန်းနိုင်ရန်လည်း ကူညီပေးနိုင်ပါသည်။

三ရေလောင်း
ရေလောင်းခြင်းသည် မြက်ခင်းမြက်၏ ပုံမှန်ကြီးထွားမှုကို ထိန်းသိမ်းပေးရုံသာမက ပင်စည်နှင့် အရွက်များ၏ ခိုင်မာမှုကိုလည်း တိုးတက်ကောင်းမွန်စေပြီး မြက်ခင်း၏ နင်းခြေမှုခံနိုင်ရည်ကို မြှင့်တင်ပေးပါသည်။
၁။ ရာသီ- မြက်ခင်းကို ရေလောင်းခြင်းကို မိုးရေချိန်ထက် ရေငွေ့ပျံမှု ပိုများသော ခြောက်သွေ့ရာသီတွင် ပြုလုပ်သင့်သည်။ ဆောင်းရာသီတွင် မြက်ခင်းမြေဆီခဲသွားပြီးနောက် ရေလောင်းရန် မလိုအပ်ပါ။
၂။ အချိန်- ရာသီဥတုအခြေအနေအရ ရေလောင်းရန် အကောင်းဆုံးအချိန်မှာ လေပြည်တိုက်ခတ်နေချိန်ဖြစ်ပြီး ရေငွေ့ပျံမှုဆုံးရှုံးမှုကို ထိရောက်စွာလျှော့ချပေးနိုင်ပြီး အရွက်များခြောက်သွေ့ခြင်းကို အထောက်အကူပြုနိုင်သည်။ တစ်နေ့တာအတွင်း ရေအသုံးချမှုနှုန်းကို မြှင့်တင်ရန်အတွက် မနက်နှင့် ညနေခင်းများသည် ရေလောင်းရန် အကောင်းဆုံးအချိန်များဖြစ်သည်။ သို့သော် ညဘက်တွင် ရေလောင်းခြင်းသည် မြက်ပင်များခြောက်သွေ့ခြင်းကို အထောက်အကူမပြုဘဲ ရောဂါများဖြစ်စေနိုင်သည်။
၃။ ရေပမာဏ- ပုံမှန်အားဖြင့် မြက်ခင်းစိုက်ပျိုးရာသီ၏ ခြောက်သွေ့သောကာလတွင် မြက်ခင်းကို လတ်ဆတ်စွာစိမ်းလန်းနေစေရန်အတွက် တစ်ပတ်လျှင် ရေ ၃ စင်တီမီတာမှ ၄ စင်တီမီတာခန့် လိုအပ်ပါသည်။ ပူပြင်းခြောက်သွေ့သောအခြေအနေများတွင် အားကောင်းစွာကြီးထွားနေသော မြက်ခင်းသည် တစ်ပတ်လျှင် ရေ ၆ စင်တီမီတာ သို့မဟုတ် ထို့ထက်ပို၍ ထည့်သွင်းရန် လိုအပ်ပါသည်။ လိုအပ်သောရေပမာဏကို မြက်ခင်းမြေဆီလွှာ၏ အသွင်အပြင်ဖြင့် အများအားဖြင့် ဆုံးဖြတ်ပါသည်။
၄။ နည်းလမ်းများ- ရေလောင်းခြင်းကို ရေဖြန်းခြင်း၊ ရေစက်ချခြင်း၊ ရေလွှမ်းမိုးခြင်း နှင့် အခြားနည်းလမ်းများဖြင့် ပြုလုပ်နိုင်ပါသည်။ ပြုပြင်ထိန်းသိမ်းမှုနှင့် စီမံခန့်ခွဲမှုအဆင့်များနှင့် ပစ္စည်းကိရိယာအခြေအနေများအလိုက် နည်းလမ်းအမျိုးမျိုးကို အသုံးပြုနိုင်ပါသည်။ ဆောင်းဦးရာသီတွင် မြက်ခင်းများ ကြီးထွားပြီး နွေဦးရာသီတွင် အစိမ်းရောင်သို့ မပြောင်းလဲစေရန်အတွက် တစ်ကြိမ်လျှင် တစ်ကြိမ် ရေလောင်းပါ။ ရေကို သေချာစွာနှင့် သေချာစွာလောင်းပေးခြင်းဖြင့် ဆောင်းရာသီတွင် ရှင်သန်ပြီး အစိမ်းရောင်သို့ ပြောင်းလဲရန် မြက်ခင်းများအတွက် အလွန်အကျိုးရှိပါသည်။

ရောဂါကာကွယ်ရေးနှင့် ထိန်းချုပ်ရေး
၁။ မြက်ခင်းရောဂါများကို အမျိုးအစားခွဲခြားခြင်း
ရောဂါများကို မတူညီသော ရောဂါပိုးများအလိုက် အမျိုးအစားနှစ်မျိုးခွဲခြားနိုင်သည်- ကူးစက်မဟုတ်သောရောဂါများနှင့် ကူးစက်ရောဂါများ။ ကူးစက်မဟုတ်သောရောဂါများသည် မြက်ခင်းပြင်နှင့် ပတ်ဝန်းကျင် နှစ်မျိုးလုံးအပေါ် အကြောင်းရင်းများကြောင့် ဖြစ်ပွားသည်။ ဥပမာ- မြက်မျိုးစေ့ရွေးချယ်မှု မမှန်ကန်ခြင်း၊ မြေဆီလွှာတွင် မြက်ခင်းပြင်ကြီးထွားရန် လိုအပ်သော အာဟာရဓာတ်များ မလုံလောက်ခြင်း၊ အာဟာရဓာတ်များ မညီမျှခြင်း၊ မြေဆီလွှာ ခြောက်သွေ့လွန်းခြင်း သို့မဟုတ် စိုစွတ်လွန်းခြင်း၊ ပတ်ဝန်းကျင်ညစ်ညမ်းမှု စသည်တို့ဖြစ်သည်။ ဤရောဂါအမျိုးအစားသည် ကူးစက်တတ်သည်မဟုတ်ပါ။ ကူးစက်ရောဂါများသည် မှို၊ ဘက်တီးရီးယား၊ ဗိုင်းရပ်စ်၊ နီမတုတ် စသည်တို့ကြောင့် ဖြစ်ပွားသည်။ ဤရောဂါအမျိုးအစားသည် အလွန်ကူးစက်တတ်ပြီး ဖြစ်ပွားရန် လိုအပ်သော အခြေအနေသုံးရပ်မှာ- ခံနိုင်ရည်မရှိသော အပင်များ၊ ရောဂါပိုးများ ပြင်းထန်စွာကူးစက်ခံရခြင်းနှင့် သင့်လျော်သော ပတ်ဝန်းကျင်အခြေအနေများဖြစ်သည်။

၂။ ကာကွယ်ခြင်းနှင့် ထိန်းချုပ်ခြင်းနည်းလမ်းများမှာ အောက်ပါအတိုင်းဖြစ်သည်။
(၁) ရောဂါပိုးများ၏ မူလကူးစက်မှုရင်းမြစ်များကို ဖယ်ရှားပါ။ မြေဆီလွှာ၊ မျိုးစေ့များ၊ ပျိုးပင်များ၊ လယ်ကွင်းရှိ ရောဂါပိုးများရှိသော အပင်များ၊ ရောဂါပိုးများရှိသော အပင်အကြွင်းအကျန်များနှင့် မြေဆွေးမပြုလုပ်ရသေးသော ဓာတ်မြေဩဇာများသည် ရောဂါပိုးအများစု ဆောင်းရာသီနှင့် နွေရာသီတွင် ကုန်ဆုံးလေ့ရှိသော အဓိကနေရာများဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် မြေဆီလွှာ ပိုးသတ်ခြင်း (ဖော်မလင်ပိုးသတ်ခြင်းကို အသုံးများသည်၊ ဆိုလိုသည်မှာ ဖော်မလင်: ရေ = ၁:၄၀၊ မြေမျက်နှာပြင်ပမာဏသည် စတုရန်းမီတာ ၁၀-၁၅ လီတာ သို့မဟုတ် ဖော်မလင်: ရေ = ၁:၅၀၊ မြေမျက်နှာပြင်ပမာဏသည် စတုရန်းမီတာ ၂၀-၂၅ လီတာ)၊ ပျိုးပင်ကုသမှု (မျိုးစေ့နှင့် ပျိုးပင်များကို သီးခြားခွဲထားခြင်းနှင့် ပိုးသတ်ခြင်းအပါအဝင်၊ မြက်ခင်းပြင်တွင် အသုံးများသော ပိုးသတ်နည်းလမ်းမှာ မျိုးစေ့များကို ၁%-၂% ဖော်မလင်ရောစပ်ထားသော အရည်တွင် ၂၀-၆၀ မိနစ်ခန့်စိမ်ပါ၊ ရေစိမ်ပြီးနောက် ထုတ်ယူပါ၊ ဆေးကြောပါ၊ အခြောက်ခံပြီး ကြဲပါ။) နှင့် ရောဂါပိုးများကျန်ရှိနေသော အပင်များကို အချိန်မီဖယ်ရှားပြီး ထိန်းချုပ်ရန် အခြားအစီအမံများကို လုပ်ဆောင်ပါ။
(၂) စိုက်ပျိုးရေးကာကွယ်ခြင်းနှင့် ထိန်းချုပ်ခြင်း- သင့်လျော်သောမြေနှင့် မြက်ခင်း၊ အထူးသဖြင့် ရောဂါဒဏ်ခံနိုင်သောမျိုးကွဲများကို ရွေးချယ်ရန်၊ ပေါင်းပင်များကို အချိန်မီဖယ်ရှားရန်၊ အချိန်မီထွန်ယက်ခြင်းနှင့် မြေဩဇာကောင်းများကျွေးရန်၊ ရောဂါကျရောက်နေသောအပင်များနှင့် ရောဂါဖြစ်ပွားနေသောနေရာများကို အချိန်မီကုသရန်နှင့် ရေနှင့် မြေဩဇာစီမံခန့်ခွဲမှုကို အားကောင်းစေရန်။ (၃) ဓာတုဗေဒထိန်းချုပ်ခြင်း- ထိန်းချုပ်ရန်အတွက် ပိုးသတ်ဆေးများ ပက်ဖျန်းခြင်း။ ယေဘုယျနေရာများတွင်၊ မြက်ခင်းအမျိုးမျိုးသည် ကြီးထွားမှုကာလမတိုင်မီ နွေဦးရာသီအစောပိုင်းတွင် သင့်လျော်သောပမာဏကို တစ်ကြိမ်၊ ဆိုလိုသည်မှာ မြက်ခင်းများဖျားနာခြင်းမပြုမီ ပက်ဖျန်းပြီးနောက် ၂ ပတ်တစ်ကြိမ်၊ ဆက်တိုက် ၃-၄ ကြိမ် ပက်ဖျန်းပါ။ ၎င်းသည် မှို သို့မဟုတ် ဘက်တီးရီးယားရောဂါအမျိုးမျိုး ဖြစ်ပွားမှုကို ကာကွယ်နိုင်သည်။ ရောဂါအမျိုးအစားအမျိုးမျိုးသည် ပိုးသတ်ဆေးအမျိုးမျိုး လိုအပ်ပါသည်။ သို့သော် ပိုးသတ်ဆေး၏ပါဝင်မှု၊ ပက်ဖျန်းချိန်နှင့် အကြိမ်အရေအတွက်နှင့် ပက်ဖျန်းပမာဏကို အာရုံစိုက်သင့်သည်။ ယေဘုယျအားဖြင့် မြက်ခင်းရွက်များကို ခြောက်သွေ့စွာထားရှိသည့်အခါ ပက်ဖျန်းအကျိုးသက်ရောက်မှု အကောင်းဆုံးဖြစ်သည်။ ပက်ဖျန်းသည့်အကြိမ်အရေအတွက်ကို အဓိကအားဖြင့် ပိုးသတ်ဆေး၏ ကျန်ရှိနေသောအာနိသင်ကြာချိန်ဖြင့် ဆုံးဖြတ်ပြီး ယေဘုယျအားဖြင့် ၇-၁၀ ရက်တစ်ကြိမ်၊ စုစုပေါင်း ၂-၅ ကြိမ် ပက်ဖျန်းခြင်းသည် လုံလောက်ပါသည်။ မိုးရွာပြီးနောက် ပြန်လည်ပက်ဖျန်းသင့်သည်။ ထို့အပြင် ဆေးယဉ်ပါးမှုကို ရှောင်ရှားရန်အတွက် ပိုးသတ်ဆေးအမျိုးမျိုးကို တတ်နိုင်သမျှ ရောနှောအသုံးပြုသင့်သည် သို့မဟုတ် အလှည့်ကျအသုံးပြုသင့်သည်။

五။ ပိုးသတ်ဆေး
၁။ မြက်ခင်းပိုးများ ပျက်စီးခြင်း၏ အဓိကအကြောင်းရင်းများ- မြေဆီလွှာကို ယခင်က ပိုးသတ်ဆေးဖြင့် မကုသခဲ့ပါမြက်ခင်းပြင်ဆောက်လုပ်ရေး(မြေဆီလွှာကို နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း ထွန်ယက်ခြင်းနှင့် အခြောက်ခံခြင်း၊ ပိုးမွှားများကို ကောက်ယူရန် မြေဆီလွှာကို တူးဖော်ခြင်း၊ မြေဆီလွှာ ပိုးသတ်ခြင်း၊ စသည်)၊ အသုံးပြုထားသော အော်ဂဲနစ်မြေဩဇာသည် မပြိုကွဲခဲ့ပါ။ အစောပိုင်း ကာကွယ်ခြင်းနှင့် ထိန်းချုပ်ခြင်းများသည် အချိန်မီ မလုပ်ဆောင်နိုင်ခဲ့ပါ သို့မဟုတ် ပိုးသတ်ဆေးကို မှားယွင်းစွာ အသုံးပြုခဲ့ခြင်း သို့မဟုတ် ထိရောက်မှုမရှိခဲ့ပါ။ စသည်ဖြင့်။

၂။ မြက်ခင်းပိုးမွှားများကို ပေါင်းစပ်ထိန်းချုပ်ခြင်း
(၁) စိုက်ပျိုးရေးထိန်းချုပ်မှု- သင့်လျော်သောမြေနှင့် သင့်လျော်သောမြက်၊ ကြဲချခြင်းမပြုမီ နက်ရှိုင်းစွာထွန်ယက်ခြင်းနှင့် အခြောက်ခံခြင်း၊ ပိုးမွှားများကို ကောက်ယူခြင်းနှင့် တူးဖော်နေစဉ် ပိုးမွှားများကို ဖယ်ရှားခြင်း၊ လုံးဝပြိုကွဲသွားသော အော်ဂဲနစ်မြေသြဇာများကို အသုံးပြုခြင်းများ၊ အချိန်မီရေလောင်းခြင်းနှင့် စီမံခန့်ခွဲမှု စသည်တို့။
(၂) ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာနှင့် လက်ဖြင့်ထိန်းချုပ်မှု- အလင်းထောင်ချောက်ဆင်ခြင်း၊ ပိုးသတ်ဆေးများနှင့် အဆိပ်သင့်မြေဆီလွှာဖြင့် ထိတွေ့သတ်ဖြတ်ခြင်း၊ လက်ဖြင့်ဖမ်းဆီးခြင်း စသည်တို့။
(၃) ဇီဝဗေဒဆိုင်ရာထိန်းချုပ်မှု- ဆိုလိုသည်မှာ သဘာဝရန်သူများ သို့မဟုတ် ရောဂါဖြစ်စေသော အဏုဇီဝပိုးမွှားများကို အသုံးပြု၍ ထိန်းချုပ်ခြင်းဖြစ်သည်။ ဥပမာအားဖြင့်၊ ပိုးကောင်များကို ထိန်းချုပ်ရန်အတွက် ထိရောက်သော ရောဂါဖြစ်စေသော အဏုဇီဝပိုးမွှားများသည် အဓိကအားဖြင့် အစိမ်းရောင် muscardine ဖြစ်ပြီး ထိန်းချုပ်အကျိုးသက်ရောက်မှုမှာ 90% ဖြစ်သည်။
(၄) ဓာတုဗေဒနည်းဖြင့် ထိန်းချုပ်ခြင်း- ပိုးသတ်ဆေးများသည် အဓိကအားဖြင့် အော်ဂဲနစ်ဖော့စဖရပ်စ်ဒြပ်ပေါင်းများဖြစ်သည်။ ယေဘုယျအားဖြင့် ဆေးဝါးပျံ့နှံ့မှုကို မြှင့်တင်ရန်နှင့် photodecomposition နှင့် volatilization ကြောင့် ဆုံးရှုံးမှုကို ရှောင်ရှားရန်အတွက် ပက်ဖျန်းပြီးနောက် အမြန်ဆုံး ရေသွင်းပေးသင့်သည်။ မျက်နှာပြင်ပိုးမွှားများအတွက် ပက်ဖျန်းခြင်းကို မကြာခဏ အသုံးပြုလေ့ရှိသည်။ သို့သော် မြက်ခင်းပိုးကဲ့သို့သော ပိုးမွှားအချို့အတွက် ပက်ဖျန်းပြီးနောက် အနည်းဆုံး ၂၄-၇၂ နာရီအကြာတွင် ရေသွင်းပေးသင့်သည်။ အသုံးများသောနည်းလမ်းများမှာ မျိုးစေ့များကို ပိုးသတ်ဆေးနှင့် ရောစပ်ခြင်း၊ အဆိပ်ထောင်ချောက်ဆင်ခြင်း သို့မဟုတ် ပက်ဖျန်းခြင်းတို့ဖြစ်သည်။
အထက်ပါအစီအမံများသည် သာမန်မြက်ခင်းစိုက်ပျိုးသူတစ်ဦးအတွက် လုံလောက်နိုင်ပါသည်။ မြက်ခင်းကို ကောင်းမွန်စွာ စီမံခန့်ခွဲပါက ၎င်း၏ခံနိုင်ရည်ကို များစွာတိုးမြှင့်ပေးပါလိမ့်မည်။